Znak popiołu, którym zostaniemy naznaczeni, niesie największą ze wszystkich treści: oto Chrystus pieczętuje nas sobą. On, który stał się prochem dla naszego zbawienia, który dał się skruszyć za nasze grzechy; Ten, który został zdeptany i zmiażdżony, On właśnie naznacza nas znakiem swojej dobroci – krzyżem. To, co małe, czyni wielkim; to, co nieważne – najważniejszym; to, co brzydkie – pięknym; to, co grzeszne – świętym. Dlatego właśnie musiał stać się prochem i dlatego właśnie tak bardzo chcemy przyjąć na siebie znak prochu. Trzeba pochylić głowę nisko i szczerze wyznać: „Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina”, by stać się godnym noszenia korony, którą przygotował nam Pan w swoim królestwie. Pokorni będą królować – oto cud paschalny, przygotowany nam przez Chrystusa, Zbawiciela świata.
Panie Jezu, Ty jesteś tą izdebką, w której pragnę ukryć się na modlitwę, i Ty jesteś olejkiem, którym chcę namaścić swoją głowę. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen