„Jakże wielkie znaczenie mają powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego dla wiecznego zbawienia ludzi! Bóg nieustannie objawia się jako Ojciec za pośrednictwem osób, które słowem i czynem, a czasem nawet męczeństwem poświadczają, że poświęciły się całkowicie służbie braciom. Wzorem dla każdego kapłana jest Jezus Dobry Pasterz, który przyszedł, aby świat miał życie i miał je w obfitości. Przed oczyma Dobrego Pasterza otwierają się niezmierzone horyzonty nowej ewangelizacji” (św. Jan Paweł II)
Kapłaństwo jest przedłużeniem ramion Chrystusowych – błogosławiących i rozgrzeszających. Jest ciągłym przepowiadaniem Chrystusowej nauki i uobecnianiem Jego Ofiary. Czynić to mogą jednak tylko powołani, przygotowani i wyświęceni przez Kościół.
Powołanie jest łaską, która musi trafić na odpowiedni grunt, aby się przyjęła. Musi być otoczone szczególną troską i mieć odpowiednie środowisko rodzinne i towarzyskie, aby się rozwinęło. Musi być strzeżone przez samego powołanego, aby nie zgasło. O taką atmosferę i duchowy klimat Kościół każe zabiegać rodzinom powołanych, a wszystkim wiernym – modlić się o dobrych kapłanów i diakonów.
Istotą duszpasterstwa jest przyprowadzanie dzieci i młodzieży do Chrystusa, aby młodzi mogli odkryć, że Chrystus ma wobec każdego z nich konkretny plan miłości. To nie księża ani rodzice budzą powołania – jedynym powołującym jest Chrystus.
Kapłani pochodzący z naszej parafii
Na przestrzeni wieków parafia nie tylko korzystała z pracy kapłanów, ale również dała Kościołowi swoich synów na służbę Bogu i ludziom. W latach trzydziestych XX wieku bracia bliźniacy Marcin i Antoni Noskiewiczowie przyjęli we Włoszech święcenia kapłańskie i resztę życia poświęcili pracy misyjnej.
O. Kornel Antoni Noskiewicz
Urodził się 7 czerwca 1907 r. w Wonieściu, w rodzinie Antoniego i Katarzyny, którzy mieli dwanaścioro dzieci. Był alumnem Prowincji Matki Bożej Niepokalanej w Polsce. Po ukończeniu VII klasy gimnazjum klasycznego w Rogoźnie w 1929 r. zgłosił się do Franciszkańskiej Krucjaty Misyjnej i wyjechał do Włoch. W Asyżu ukończył gimnazjum przygotowujące do nowicjatu i studiował filozofię, a w Osimo teologię. Święcenia kapłańskie przyjął w sierpniu 1935 r.
W latach 1937–1938 odbył studia medyczno-misyjne. Do 1941 r. pracował w szkole specjalnej w Gravino, następnie w seminarium w Asyżu i w Langianie. W latach 1941–1945 był pomocniczym kapelanem wojskowym 2. Dywizji Strzelców Pieszych (15 tysięcy żołnierzy) internowanej w Szwajcarii. Od 1945 do 1952 r. był duszpasterzem polonijnym w Belgii, a potem wrócił do Asyżu. W 1959 r. wrócił do Polski i zamieszkał najpierw w Lęborku, a następnie w Gdańsku.
Oprócz zwyczajnych zajęć w kościele i w klasztorze poświęcił się konserwacji franciszkańskich zabytków sztuki. Był zawsze zajęty pracą, dużo czytał. Zachorował na przełomie 1975 i 1976 r. i leczył się w Akademii Lekarskiej w Gdańsku. Na życzenie rodziny przewieziono go do domu rodzinnego w Starym Bojanowie, gdzie tego samego dnia, 3 stycznia 1977 r., zakończył życie.
Pogrzeb odbył się 7 stycznia 1977 r. Mszy koncelebrowanej przez 19 kapłanów przewodniczył wikariusz prowincji o. Stanisław Frejlich, który wygłosił też homilię. W ostatniej drodze towarzyszyło mu 22 franciszkanów, kilku księży diecezjalnych i wielu wiernych. Spoczął w grobie swoich rodziców.
O. Marcin Alojzy Noskiewicz
Urodził się 7 czerwca 1907 r. w Wonieściu. Misjonarz i duszpasterz polonijny. Ukończył szkoły w Wonieściu i Poznaniu oraz sześć klas gimnazjum ogólnokształcącego w Śremie. Do zakonu wstąpił w październiku 1925 r. Przez dwa lata nowicjatu przebywał we Lwowie, a następnie w Asyżu, gdzie 8 sierpnia 1933 r. przyjął święcenia kapłańskie.
W 1934 r. wyjechał na misje do Chin, gdzie przebywał 14 lat. Po krótkim pobycie w klasztorze w Brukseli, za zgodą o. generała, podjął pracę duszpasterską wśród emigrantów z Polski. Zamieszkał w Beverlo-Beringen i otoczył opieką religijną tamtejszą Polonię. Praca ta trwała 30 lat, od 1948 do 1978 r., i zyskała mu wiele sympatii, uznania i przyjaciół.
W 1978 r. przeszedł na emeryturę. Leczył się w Poznaniu i w Louvain, a wakacje spędzał w Starym Bojanowie. Gdy jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył, na własne życzenie został przewieziony do Starego Bojanowa, gdzie zmarł 8 stycznia 1980 r. Pogrzeb odbył się 11 stycznia 1980 r. W zakonie przeżył 54 lata, w kapłaństwie 45 lat i 5 miesięcy.
Bracia Benon i Franciszek Schirmerowie
W trudnych dla Kościoła latach pięćdziesiątych Bóg powołał do swojej służby braci Benona i Franciszka Schirmerów.
Ks. Benon Schirmer
Urodził się 1 stycznia 1932 r. w Starym Bojanowie, w rodzinie Franciszka i Weroniki. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości w 1948 r., a do szkoły średniej uczęszczał w Chełmnie nad Wisłą. 1 października 1951 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Olsztynie. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1956 r. w Olsztynie.
W latach 1958–1962 odbył studia specjalistyczne na KUL w Lublinie, po czym pracował w Warmińskim Seminarium Duchownym. Następnie był duszpasterzem w parafii św. Józefa w Olsztynie i administratorem w Strużynie koło Morąga. 1 maja 1965 r. objął parafię w Sząbruku, a 13 marca 1977 r. rozpoczął posługę w Dywitach, którą zakończył 30 czerwca 2006 r., przechodząc na emeryturę.
W uznaniu zasług 13 listopada 1990 r. został mianowany kapelanem honorowym Ojca Świętego. Na emeryturze mieszkał w Kościanie. Zmarł 4 października 2026 r. w wieku 94 lat, w tym ponad 70 lat w kapłaństwie.
Ks. Franciszek Schirmer
Urodził się 29 czerwca 1933 r. w Starym Bojanowie, w rodzinie Franciszka i Weroniki. Szkołę podstawową ukończył w 1949 r. Do szkoły średniej uczęszczał we Wrocławiu i tam wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego, które ukończył 15 czerwca 1958 r.
Był wikariuszem w Strzelinie i we Wrocławiu: przy katedrze oraz w parafiach Matki Bożej Częstochowskiej i św. Jadwigi. Proboszczem był w Wierzbinie koło Świdnicy i w Braszawicach koło Ząbkowic, a od 1977 r. w parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Karpaczu. Ks. kan. Franciszek Schirmer zmarł 17 kwietnia 2017 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Kościanie.
Ks. Mirosław Nowak
Urodził się 9 maja 1960 r. w Starym Bojanowie, w rodzinie Ludwika i Marii z domu Kasperskiej. Szkołę podstawową ukończył w Starym Bojanowie, a średnią w Kościanie. W latach 1980–1985 studiował w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 23 maja 1985 r. z rąk ks. arcybiskupa Jerzego Stroby.
Był wikariuszem w Krotoszynie, Kórniku, Poznaniu i Chodzieży. Od 1 października 1999 r. był proboszczem parafii pw. św. Marcina w Łaszczynie, a od 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2017 r. – parafii Matki Bożej Królowej Rodzin w Borówcu. Obecnie jest proboszczem parafii pw. św. Marcina w Starym Gostyniu.
Ks. Przemysław Sobol
Najmłodszym kapłanem wywodzącym się z naszej parafii jest ks. Przemysław Sobol, urodzony w rodzinie Marka i Janiny. Do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu wstąpił w 2012 r., a święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. arcybiskupa Stanisława Gądeckiego 26 maja 2018 r.
Od 1 lipca 2018 r. był wikariuszem w parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Zbąszyniu, a od 25 sierpnia 2020 r. w parafii pw. św. Marcina i św. Wincentego Męczennika w Skórzewie. Później pomagał duszpastersko w parafii św. Kazimierza w Jerce. Od 25 sierpnia 2022 r. jest wikariuszem w parafii św. Mikołaja w Lesznie.
