Małżeństwo już z natury i z zamysłu Bożego służy zbawieniu człowieka. Chrystus podniósł małżeństwo do godności sakramentu, aby stanowiło ono przymierze ludzi z Bogiem oraz mężczyzny z kobietą, na wzór oblubieńczego przymierza Chrystusa z Kościołem. Sakramentalne małżeństwo i rodzina są w Kościele najmniejszą wspólnotą zbawczą, wypełniającą konkretne zadania we wspólnocie całego Ludu Bożego, i słusznie nazywają się „domowym Kościołem” (por. KK 11).
Małżeństwo nie jest losem, który spada na człowieka, ale zadaniem, które człowiek podejmuje. U jego podstaw jest miłość między dwojgiem ludzi – rozumiana nie jako chwilowe, choćby bardzo silne przeżycie emocjonalne, ale jako coś znacznie trwalszego: postawa, wola czynienia dobra kochanemu człowiekowi i odpowiedzialność za drugiego. Zawarcie małżeństwa jest momentem przyjęcia odpowiedzialności za wybraną i kochaną osobę – na zawsze.
Sakrament małżeństwa zobowiązuje i uzdalnia małżonków do kształtowania swojej miłości na wzór miłości Chrystusa do Kościoła i Kościoła do Chrystusa, i w tę miłość ich włącza. Małżeństwo, podobnie jak inne sakramenty, jest wielkim znakiem wiary, a jego owocność będzie tym większa, im bardziej małżeństwo i rodzina będą wierne łasce Bożej otrzymanej w sakramencie i będą z nią współpracować.
Przygotowanie do ślubu
Narzeczeni, którzy pragną zawrzeć sakramentalny związek małżeński, przychodzą do kancelarii parafialnej spisać protokół przedmałżeński nie wcześniej niż trzy i nie później niż dwa miesiące przed planowaną datą ślubu.
Do spisania protokołu potrzebne są:
- dowody osobiste,
- świadectwo chrztu (gdy któreś z narzeczonych nie było chrzczone w naszej parafii),
- świadectwo ukończenia katechizacji,
- świadectwo bierzmowania,
- zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie przedmałżeńskiej,
- zaświadczenie z urzędu stanu cywilnego (gdy ślub kościelny ma mieć skutki cywilnoprawne) albo akt ślubu, gdy wcześniej zawarto związek cywilny.