Nieodmiennie zadziwiać nas powinna ta niezłomna wola Jezusa, by wyruszyć na poszukiwanie miejsc, w których spotka swego Ojca. W żyznej Galilei, na pięknych, obfitujących w wodę i żywność równinach można by wygodnie ułożyć sobie życie, stworzyć bezpieczne schronienie, w których niczego by nie brakowało. Jezus jednak czuje wezwanie na wysoką i samotną górę. Odchodzi z tej strefy komfortu, w której zaspokojone są wszystkie ludzkie potrzeby. Wszystkie poza jedną, najważniejszą: potrzebą spotkania z Bogiem. Dla jednej takiej chwili warto się długo wspinać. Warto pozostawić za sobą przyjemny cień i chłodne źródła. Rozświetlone oblicze Jezusa to nie tylko widoczny znak Jego chwały, lecz także obraz głębokiego szczęścia, którego doświadcza w spotkaniu z Ojcem
Panie Jezu, niechętnie pozostawiam cały mój świat. Jeśli jednak ukażesz mi swoje święte Oblicze, nic już nie będzie dla mnie piękne i pociągające. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.