„Zwiastowanie” – fresk Giotto di Bondone, 1303-1306,
Kaplica Scrovegnich w Padwie, Italia
W scenie zwiastowania zadziwia jeden, łatwy do przeoczenia fragment. Ewangelista zapisuje pewien detal. Oto anioł Pański przyszedł do Niej. Łatwo można przyjąć interpretację najbardziej oczywistą – przyszedł do Jej domu. Ale stwierdzenie przyszedł do Niej oznaczać może także rzeczywistość duchową. Przyszedł do Jej duszy, do Jej wnętrza. Do sanktuarium spotkania z Bogiem. Do „świętego świętych” – przybytku, który nosiła w sobie, tej świątyni, którą stanowiło Jej ciało, Jej jestestwo. Cała była świątynią, sanktuarium, domem Boga. W dniu zwiastowania Król przybył do swojego pałacu.
Panie Jezu, Ty wybrałeś Maryję Pannę na swoje mieszkanie, a Jej święte i nieskalane łono uczyniłeś domem Boga. Ukryj mnie w Niej, bym zamieszkał po wsze czasy w Twoim raju. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Obraz przedstawia scenę z Nowego Testamentu opisaną jedynie w kanonicznej Ewangelii Łukasza. Scena składa się z dwóch rozdzielonych fresków umieszczonych po obu stronach łuku nad ołtarzem. Giotto stworzył tu fałszywe nisze, imitujące wnętrze, w których znajduje się Archanioł i Maria. Wiszące balkony namalowane w skrócie, wiszące zasłony na drążku tworzą perspektywę i wrażenie głębi. Przedstawiony Anioł (po lewej) i Maria (po prawej stronie) klęczą i są skierowani naprzeciw siebie. Dzielący ich dystans przybliża kontakt wzrokowy.
Giotto przedstawiając postacie z profilu, namalował złote aureole w kształcie owalu, co było nowością w sztuce sakralnej.
