„Wręczenie srebrników Judaszowi” – fresk Giotto di Bondone, 1303-1306,
Kaplica Scrovegnich w Padwie, Italia
Pytanie Judasza o zapłatę za zdradę Jezusa jest w istocie pytaniem o cenę Jezusa, o to, ile jesteśmy gotowi za Niego zapłacić. I ma wielkie znaczenie duchowe. Trzydzieści srebrników, które zgodzili się zapłacić kapłanowi, to przeciętna cena niewolnika, która nie odzwierciedla realnej wartości żadnego człowieka, tym bardziej Jezusa Chrystusa. Jedyna cena, jaką można za Niego zapłacić, to cena całego życia. Kwota najwyższa z możliwych. Nie ma tu pola do negocjacji, do oszczędności, nie ma tu miejsca na skąpstwo. Judasz zrozumiał to za późno, kapłani być może nigdy. Nadzieja tylko w Chrystusie, który oddając ostatnią kroplę swojej Krwi, pokazał nam, ile kosztuje człowiek, jaka jest jego wartość.
Panie Jezu, Ty zapłaciłeś za mnie najwyższą cenę. Daj mi hojne serce, bym pragnął zapłacić wszystkim, co moje, za Twoją obecność w mojej duszy. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Na fresku artysta umieszcza cztery postacie. Po lewej stronie Judasz dogaduje się z Kajfaszem. W lewej ręce trzyma sakiewkę z pieniędzmi. Za jego plecami znajduje się wyimaginowana postać diabła, namawiającego Judasza do zdrady. Szatan ma postać kudłatego stwora, ze skrzydłami, cienkimi nogami i z karykaturalnym profilem zdrajcy. Kapłan w czerwonej szacie wykonuje gesty świadczące o zawarciu porozumienia. Po prawej stronie dwaj inni kapłani rozmawiają o zdradzie Judasza. Za ich plecami widać budowlę, która miała symbolizować wejście do siedziby Sanhedrynu, przed którą miało dokonać się spotkanie z kapłanami.