„Zmartwychwstanie Pańskie” – fresk Giotto di Bondone, 1303-1306,
Kaplica Scrovegnich, Padwa, Italia
Dziś jesteśmy świadkami szczególnego wyścigu dwóch apostołów. Pierwszy z nich to Jan, rozgorączkowany chłopiec, który – gdy usłyszał o zmartwychwstaniu – wybiegł na spotkanie Mistrza pełen emocji i nowej siły. Drugi to przygnieciony ciężarem swego grzechu Szymon Piotr. Znamienne jest, że Jan po dotarciu do grobu czeka na tego, którego Chrystus ustanowił pierwszym z apostołów. Tradycja Kościoła widzi w tych dwóch postaciach personifikację charyzmatu i urzędu. charyzmaty zawsze wyprzedzają to, co urzędowe, wyprzedzają przełożeństwo. ale jeśli zanurzone są w woli Chrystusa, to zawsze się podporządkowują temu, co reprezentuje Piotr, głowa apostołów. to on, choć czasem powolny i zmęczony, bierze odpowiedzialność za to, co będzie sercem wspólnoty: za dobrą nowinę o pustym grobie, za paschalne orędzie zmartwychwstałego Pana.
Panie Jezu Chryste, jest we mnie wiele z entuzjazmu Jana. Jest też wiele z Piotra, który pierwszy wszedł do Twojego pustego grobu. Niech to uczyni mnie prawdziwym świadkiem Twojego zmartwychwstania. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Fresk obrazuje scenę zmartwychwstania Jezusa według słów zawartych w Ewangelii Jana. Maria Magdalena przybyła do grobu a gdy zobaczyła otwarty grób zawołała uczniów Piotra i Jana. Gdy Ci zobaczyli, iż nie ma ciała Jezusa powrócili do domu. Na miejscu została Maria:
Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?” Odpowiedziała im: „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”. 14 Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. (J.20 11-14,)
Giotto przedstawił dwa watki na jednym fresku. Z lewej strony znajduje się pusty grób na którym siedzą dwaj aniołowie w białych szatach. Pod grobowcem nadal śpią pilnujący żołnierze. Po prawej stronie, w podobnej do anielskiej białej szacie stoi Chrystus. W lewej ręce trzyma sztandar z napisem „VI[N]CI/TOR MOR/TIS” (Victor mortis – Zwycięzca śmierci). Gestem prawej ręki powstrzymuje, mówiąc: „Noli me tangere” – „Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca” (J 20,17). Przedstawiona w centralnej części fresku Magdalena, klęczy przed Panem z wyciągniętymi rękami ku niemu.
Tłem dla sceny jest skalisty krajobraz, na którym znajdują się uschnięte drzewa. Symbolizują one okres przed Zmartwychwstaniem. Pod stopami Jezusa wzrastają nowe zielone drzewka symbolizujące nadejście odkupienia.