„Wniebowstąpienie” – fresk Giotto di Bondone, 1303-1306,
Kaplica Scrovegnich, Padwa, Italia
Ewangeliczna opowieść o wniebowstąpieniu kończy się niezwykłym stwierdzeniem: Przebywali ciągle w świątyni i wielbili Boga. Widać wyraźnie, że dla apostołów odejście Jezusa Chrystusa do nieba nie tylko stanowiło zerwanie z Nim kontaktu, lecz jeszcze pogłębiło go. Uznali, że jest on wciąż możliwy, jeśli oddadzą się modlitwie. Ten, do którego dotąd zwracali się bezpośrednio, patrząc Mu w oczy, słuchając Jego głosu, Ten sam był dla nich równie dostępny i bliski, gdy podejmowali modlitwę w świątyni. Możemy uczyć się od apostołów tej pewności, że kontakt z Bogiem jest teraz jeszcze głębszy niż wtedy, gdy niewielka i wyjątkowa garstka ludzi mogła towarzyszyć Mu w Jego ziemskiej wędrówce. Wniebowstąpienie nie zmieniło nic w relacji między Bogiem a człowiekiem. Choć chcielibyśmy mieć Boga na wyciągnięcie ręki, to jednak wierzymy mocno, że w duchu możemy przenieść się z naszych ziemskich świątyń dla niebiańskiego Jeruzalem, w którym na nas czeka. To stać się może tylko w Kościele, tylko przez posługę Kościoła, tylko w duchu Kościoła.
Panie Jezu Chryste, wychodzę dziś poza miasto mojej codzienności, poza obszar moich spraw, by spojrzeć w niebo i na nowo nawiązać z Tobą głęboką relację. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen
Giotto wykorzystał kilka szczegółów występujących w relacji by stworzyć własną interpretację wydarzeń nowotestamentowych. Górna część fresku przedstawia postacie niebiańskie. W centralnej części wznosi się Chrystus, na białym obłoku. Jego ręce wzniesione są do góry a dłonie Jezusa wychodzą poza ramy obrazu. Dzięki tym zabiegom Giotto przedstawił ruch wznoszący Chrystusa. Po oby stronach znajdują się chóry anielskie oraz „sprawiedliwi”. Dolna część skupia grupę jedenastu apostołów. W ikonografii chrześcijańskiej liczba świadków wniebowstąpienia wahała się pomiędzy jedenastoma a czternastoma postaciami. Giotto, poza apostołami, ukazał Marię lekko oddzielając ją od uczniów, nie uwzględnił natomiast zastępcę Judasza – Macieja oraz św. Pawła. Wszyscy uczniowie wyrażają spokój, nie widać u nich emocji, w przeciwieństwie do późniejszych interpretacji malarskich. W środku kompozycji znajdują się dwaj aniołowie, którzy według tradycji mieli przemawiać do uczniów. Scena rozgrywa się na Górze Oliwnej.