Fragment fresku Giotto di Bondone, 1303-1306, Kaplica Scrovegnich, Padwa, Italia
W dzisiejszym czytaniu z Apokalipsy św. Jan widzi tłum tak wielki, że nikt nie potrafi go policzyć. To wszyscy ci, którzy stoją przed tronem Boga, odziani w białe szaty — znak czystości, zwycięstwa i nowego życia. To nie są jacyś niezwykli ludzie, oderwani od naszej codzienności. To ci, którzy przeszli przez „wielki ucisk” — przez trud, cierpienie, zmaganie z własną słabością. A jednak nie stracili nadziei. Zaufali Bogu do końca. Dlatego teraz radują się w Jego obecności. Uroczystość Wszystkich Świętych przypomina nam, że świętość nie jest luksusem dla wybranych, ale drogą każdego chrześcijanina. Świętość to nie cudowne wizje ani wielkie czyny, ale wierność w małych sprawach. To cierpliwość, przebaczenie, uczciwość, miłość wobec tych, którzy są obok. Ci, którzy stoją przed tronem Baranka, wybielili swoje szaty w Jego krwi — czyli pozwolili, by Jego miłość oczyściła ich serca. I my możemy codziennie zanurzać nasze życie w tej samej miłości. Niech dzisiejsze święto obudzi w nas tęsknotę za niebem — nie jako miejscem po śmierci, ale jako pełnią życia w Bogu, która zaczyna się już tu, na ziemi, gdy żyjemy Jego Ewangelią.
Panie Jezu, Ty jesteś moim Królem i moją nadzieją. Niech Twoja łaska prowadzi mnie drogą świętości ku niebu, gdzie wszyscy święci radują się w Tobie. Amen.