Bardzo często ci, którzy naprawdę głęboko cierpią; ci, którzy przeżywają najstraszniejsze chwile swojego życia, w rozpaczy i w lęku, gotowi są wobec Boga wykrzyczeć największe przekleństwa i nawet Mu urągać. I można być pewnym, że Bóg – widząc ten ból, widząc gorycz człowieka cierpiącego – rozumie, że w jego wnętrzu, pod powierzchnią kryje się prawdziwa rozpacz i szalona potrzeba, by się objawił i uratował. Jeśli komukolwiek z nas zdarzyło się tak krzyczeć do Boga, czy w rozpaczy nawet Mu urągać, wygrażać Mu pięścią, powinien powiedzieć Mu teraz, że – tak naprawdę – szalenie pragnął, by On przyszedł. I uratował z tego krzyża, który okazał się być ponad siły.
Panie Jezu Chryste, Ty znasz krzyk ludzkiej rozpaczy. Pozwól mi usłyszeć krzyk Twoje miłości. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.