Jezus jest potomkiem króla Dawida. Został on powołany od owiec, prosto z pola. Bóg go wybrał, mimo, że był najmłodszym spośród synów Jessego. był on dobrym królem – pasterzem swego ludu, choć nie ustrzegł się upadku. Nawrócił się jednak i już zawsze pozostanie wielki. Jezus też jest pasterzem, ale nieporównywalnie większym – Bożym Synem, Królem królów. Urodził się nie wśród możnych w Jerozolimie. lecz w ubogim Betlejem; wybrał na pałac królewski, a stajnię dla zwierząt. Jego pierwszymi gośćmi nie były elity, lecz pogardzani przez wszystkich i uważani za grzeszników pasterze. Co to dla nas oznacza? Co oznaczają te zadziwiające, po ludzku sądząc – nierozumne – Boże wybory? Jezus wie, że nasze serca częściej przypominają brudną stajnię niż czysty pałac. Jego przyjście na świat możemy odczytać jako wyraz nie tylko uniżenia, ale przede wszystkim miłości. Nie zwalnia to nas z obowiązku przygotowania się na Jego przyjście, a raczej uświadamia nam, że o wlanych siłach nigdy nie będziemy w stanie stać się świętymi. Pasterze z Betlejem pozostali pasterzami, lecz w ich sercach dokonał się cud przemiany.
Panie Jezu, pasterze wrócili do swych domów radośni i przemienieni. Takiej przemiany pragniesz dokonać także we mnie. chcę Ci na to pozwolić. Przyjdź do mego serca. Amen.