Na pustyni Jezus był kuszony przez szatana, a jednocześnie to tam tak często udawał się na osobistą rozmowę ze swym Ojcem. Pustynia to miejsce przeklęte i błogosławione zarazem. Jest obrazem, który ukazuje nasze życie wewnętrzne. Człowiek bardzo często w w swym życiu duchowym jest jak pustynia, na której nic nie rośnie. Jest przestrzenią bez życia, bez łaski, gdzie mieszka jedynie grzech. Musimy ją przemierzać każdego dnia w poszukiwaniu źródła. Woda jest tylko w oazie. Tą wodą jest Jezus Chrystus, a oazą spotkanie z Jego przebaczającą miłością w sakramencie pokuty i pojednania. Na progu Wielkiego Postu Duch Boży w słowach Ewangelii wyprowadza nas na pustynię. Pokus będzie wiele, a może i więcej niż zwykle… Bo szatan wie, że to szczególny czas łaski, i będzie kusił. Nie bójmy się!
Panie Jezu, chcę się uczyć od Ciebie ufności w miłość Ojca. Pustynia nie jest nie do przejścia, a pokusa nigdy nie jest ponad moje siły, gdy jestem napełniony łaską uświęcająca.