Fragment IX-wiecznej mozaiki w bazylice św. Praksedy (Santa Prassede) w Rzymie
święci prowadzeni przez aniołów do Niebieskiego Jeruzalem.
Człowiekowi z natury towarzyszy potrzeba bycia samowystarczalnym. Po to przecież się uczymy, żeby zdobyć pracę, po to pracujemy, żeby mieć dom i samochód, i chleb na stole, po to zdobywamy doświadczenie, by być konkurencyjni i potrzebni. Na poziomie duchowym jest odwrotnie. Jesteśmy tym bogatsi, im bardziej mamy świadomość, że ostateczne źródło i cel naszego istnienia jest poza nami. Ubogi w duchu to ten, kto ma świadomość że nie jest samowystarczalny, że potrzebuje Boga. Ubogi w duchu to ten, kto nie wie, kim jest, i nie zna swojej wartości. To ten, kto każdego dnia budzi się ze świadomością, że nieustannie we wszystkim potrzebuje Boga, bo jego powołanie wykracza poza ludzkie możliwości.
Panie Jezu, wlej w moje serce wielkie pragnienie świętości oraz odwagę i wytrwałość w jej realizacji. Amen.